یکی از برنامه ی های امام زمان در آینده رشد علم و فرهنگ است.

💠امام باقر علیه السلام:
در زمان حکومتِ مهدی علیه السلام به همة مردم، حکمت و علم بیاموزند، تا آنجا که زنان در خانه ها، با کتاب خدا و سنتِ پیامبر، قضاوت می‌کنند.

💠از آغاز تاریخ، انسان به کارهای فرهنگی و علمی پرداخته است. و
تجربه‌ها و دانش‌هایی به دست آورده است که در میان این آموخته ها، آموزش‌ها و دستورات پیامبران جایگاه ویژه ای دارد. یکی از اصول و هدف‌های اصلی انبیا گسترش علم و دانایی است.

💠آنان انسان‌ها را به فراگیری علم در تمام زمینه‌ها دعوت کرده اند. از شناخت خود تا شناخت خداوند و از شناخت کوچکترین ذره تا شناخت جهان هستی.

💠در سایة این دستورات، انسان به تفکر و تعقل پرداخت و در هر رشته از علوم به مسائل جدیدی رسید. و علوم گسترش فراوانی یافت. و بدین گونه تا قرن حاضر پیش آمد. این علوم و دانش‌ها اهمیّت زیادی دارند و بسیاری از مشکلات انسان‌ها را حل می‌کنند و وسائل زندگی بهتر را پدید می‌آورند و انسان در همة بخش‌های زندگی خود از آنها استفاده‌های فراوانی می‌برد. لیکن این پیشرفت‌ها بیشتر در مسائل مادی جهان و زندگی مادی انسان بوده است، و در بُعد معنوی چنین پیشرفت‌هایی نبوده است. در همان مسائل مادی نیز انسان به تمام مسائل پی نبرده است؛ و برای او مجهولات و ناشناخته‌های فراوانی وجود دارد که از شناخت‌ها و دانایی‌های او بسیار گسترده تر است.

💠متخصصان رشته‌های گوناگون علوم بشری به دانش‌ها و معلومات اندک خود اعتراف دارند. و چنین می‌گویند که دانش ما در برابر مجهولات و ناشناخته‌ها چون قطره ای است در برابر دریا. لیکن چون هدف از خلقت انسان رشد و کامل شدن شناخت و دانش اوست، باید روزی این هدف به واقعیت برسد و دیگر مجهولی برای انسان باقی نماند.

💠در دوران ظهور امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف که همة آرمان‌ها و اهداف انسانی و الهی به حقیقت می‌پیوندد، دانش و شناخت انسان‌ها نیز کامل می‌شود. در آن دوران تمام ناشناخته ها، شناخته می‌شود و دیگر مجهولی در هیچ یک از علوم و دانش‌ها باقی نخواهد ماند. امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف از حقایق مادی و معنوی پرده برمی دارد و همه را برای انسان‌ها آشکار و روشن می‌سازد؛و انسان‌ها را همراه با تکامل علوم مادی در علوم معنوی و خداشناسی نیز به تکامل می‌رساند؛ و از جامعه‌های انسانیکه در جهل و نادانی به سر می‌برند. جامعه‌هایی آگاه، بینا و دانا می‌سازد.

🌷اصحاب اولیه ی حضرت مهدی علیه السلام عجم هستند و در این مورد روایت نیز داریم که کلهم عجم هستند و حتی یک نفر عرب داخل آنها نیست.

🌷البته این مرحله مرحله می باشد؛ به این معنی که ۳۱۳ نفر که ابتدای ظهور با حضرت هستند، اهل ایران یا عجم می باشند.

🌷اخباری نیز در این رابطه در بحار داریم. مانند این خبر:﴿أحمد بن هوذة ، عن النهاوندی ، عن عبدالله بن حماد ، عن أبی الجارود ، عن أبی جعفر علیهما السلام قال : أصحاب القائم ثلاثمائة وثلاثة عشر رجلا أولاد العجم بعضهم یحمل فی السحاب نهارا یعرف باسمه واسم أبیه ونسبه وحلیته وبعضهم نائم على فراشه فیرى فی مکة على غیر میعاد﴾

🌷بنده به مناسبت همین کلمه “عجم” روایات را مطالعه کردم و دیدم چندین روایت داریم که اصحاب اولیه امام عصر علیه السلام همه عجم هستند و حتی یک نفر عرب داخل آنها نیست .

✍️آیت‌الله نوری‌همدانی

َلَا تُخْزِنِى بِمَعْصِيَتِكَ
رسوا شدن و خوار گشتن، یک دلیل بیشتر ندارد و آن، نافرمانی کردن از خداست.

🍂کسی اگر به دنبال آبروست، باید از وادی معصیت دور شود. عصیان و آبرو از همان روز نخست با هم قهر کرده‌اند؛ قهری که تا قیامت ادامه دارد.

🍂 پردۀ ستاریت خدا علی الدوام نیست. چه بسیار گناهکارانی که به پرده‌پوشی خدا مغرور شدند و یک روز چشم باز کردند و دیدند بی‌آبرو شده‌اند.

🌿ما از شما یاد گرفته‌ایم که «مَن عَصاکُم فَقَد عَصَی الله؛ هر کسی از شما فرمان نبرد، از خدا فرمان نبرده است» پس اگر دل‌شورۀ آبرویمان را داریم، نباید نافرمانی شما را بکنیم.

🌿آقا! میان شما و خدا چه سرّی است که اطاعت شما را اطاعت خویش و سرکشی در برابر شما را سرکشی در برابر خویش می‌داند؟!

🌿 این چه جایگاه رفیعی است که نزد خدا دارید؟! و ما چقدر سعادتمندیم که امامی مثل تو داریم!

سر زده اشک به کاشانه ی چشم تر ما
گریه این وقت سحر آمده پشت در ما

نوبت مستی سی روزه‌ی عُشّاق رسید
پُر شد از باده ی روحانی تو ساغر ما

قفس نفس شکسته شد و آزاد شدیم
باز شد در طلب بام تو ، بال و پر ما

رمضان آمده از راه ، الهی العفو !
کاشکی چشم‌ بپوشی تو ز شور و شر ما!

نَقل بخشندگی ات نُقل محافل شده است
بحث احسان تو گرم است سر منبر ما

کوه عُصیان مرا کاه حسابش کردی
بهترین تاجر عالم ، تویی! از منظر ما

گم شده کشتی ما در دل دریای گناه
ساحل امن تو شد آرزوی لنگر ما

عبد تنها شده را سخت در آغوش بگیر
چه کسی مانده مگر غیر تو دور و بر ما؟!

بی پناهیم ، پناهِ همه‌ی ماست ، رضا!
آبرو داده خراسان به همه کشور ما

کارمان لنگ که شد ، فاطمه از راه رسید
گره از کار همه باز کند مادر ما

ما به قنبر شدنِ شخصِ علی ، معتبریم
ما سریم از همه تا هست علی سرور ما

رطب باغ علی ، لذت افطار گداست
دست و دل‌باز ترین مرد شده : حیدرِ ما

ذوالفقار پدرم را به گلویم بِکِشید
نذر تیغ دو دم شاه نجف شد ، سر ما!

ذکر افطارِ دمِ مغرب ما چیست ؟! حـسـین…
چه ترک‌ها که نخورده است لب دلبر ما

نعل ها تکّه به تکّه بدنش را ، بُردند…
کاش زیر سم مرکب برود پیکر ما

چگونه شکرگزارم که باز بخشیدی
برای ماه ضیافت مرا پسندیدی
گدای خسته ی تو ورشکسته آمده است
به سمت خانه ی تو سرشکسته آمده است
کویر بودم و ابر بهاری ات برگشت
به سوی میکده عبد فراری ات برگشت
نشسته ام درِ میخانه ات بگو چه کنم
نمانده است برای من آبرو چه کنم
منی که خط به خط نامه ام سیاه شده
میان معصیت عمرم تباه شده
منی که دامنم از اشتباه آلوده است
جوانی ام پی جُرم و گناه فرسوده است
منی که غفلت و عصیان امان نمیدهدم
ضیافت رمضان هم تکان نمیدهدم
چگونه وارد مهمانی شما بشوم
میان این همه عاشق چگونه جا بشوم
اگر چه از من و اعمال من تو دلگیری
برای بار هزارام ندیده میگیری
دلم گرفته عزیزم مرا نوازش کن
برای من به امام زمان سفارش کن
گمان کنم که کسی پیش تو شفاعت کرد
حسین آمد و امسال هم وساطت کرد
دوباره معصیت من شده فراموشت
حسین گفتم و دیدم که وا شد آغوشت
بیا همین شب اول بگیر دست مرا
به حق روضه ی مقتل بگیر دست مرا
به حق ساعت آخر که پشت و رو شده بود
عزیز فاطمه با شمر روبرو شده بود
به آن دمی که لب تشنه اش ترک میخورد
مقابل نظرش خواهرش کتک میخورد
به لحظه ای که محاسن به دست قاتل بود
جواب تشنگی اش چکمه ی ارازل بود
به حق ساعت سختی که سینه سنگین شد
سری به نیزه شد و قتلگاه خونین شد
عنایتی که در این روضه ها بمیرم من
به یاد کشته ی کرب و بلا بمیرم من